"Enter"a basıp içeriğe geçin

Nasıl Karamsar Olunur

Karamsar olmakta üzerime yok. Ben niye karamsarım ? Bu soruyu sürekli kendime soruyorum ama bir cevap alamıyorum. Tuhaf biriyim. O kadar çok sorun var ki hayatım da ama bir o kadar da çözümü var bu sorunların. Her soruyu kafamda cevaplıyorum sonradan neden kafaya taktığımı anlayamıyorum bu sorunları. Yani gelip geçici bir karamsarlığım var benim.

Başvuruda bulunduğum bir kurum da alım süreçlerinde yaklaşık 560 soruluk bir kişilik testi yapmışlardı. Sonucunda ise karamsar ve asosyal çıkmıştım. Şaşırmadım açıkçası. O dönem askerde olduğum için etkisi olmuştur diye düşündüm. Yoksa tüm şartlar uygun olduğunda çok neşeli ve etrafında ki insanları mutlu edebilen bir insanımdır. Espirili bir kişiliğim vardır. Çevremdekiler söylerdi bunu.. Şimdi nedense böyle şeyler duymak zor. Eskidendi ya işte. İnsan hayatında bazı dönemler olur yaşamayı zorlaştıran. İnsanı derinden etkiler bu yaşananlar. Hayat devam ediyor. başımıza ne gelirse gelsin ölmedikten sonra yaşayacağız bir şekilde. Bu yüzden yaralı bir şekilde yola devam ediyoruz.

Şüpheyle yaklaşmaya başlıyorsun her şeye. Güvenin kırılıyor anladın mı? Belki de istemiyorsun tekrardan başa dönmeyi, aynı şeyleri yaşamayı. Kötü olan her şeyi unutmak istiyorsun ama olmuyor. Hafızamız ne kadar gerekli bilgi varsa unutur, ama asıl unutulması gereken o kadar anıyı, acıyı unutmaz. Bununla yaşamak zorundasındır. Öyle ya da böyle bu senin beyninde bir tümör gibi ömrünün sonuna dek başından ayrılmayacak. Buna alışmak gerekiyor. Çünkü hayat alışkanlıklarla devam ediyor. Kötü anılarımızla, yaptığımız hatalarla beraber uyum içinde yaşamak zorunda kalıyoruz. Belki de karamsar olmaya iten en büyük etken bu dur he? Ne dersiniz? Bana sorarsanız çok büyük payı var bu anlattıklarımın.

Bu sefer arada büyük bir ön yargı oluşuyor değil mi? Evet. Ön yargılar da aslında çok iyi bir tutum değil. Kısmen işe yarasa da çoğunlukla, bizi kazanmaktan çok kaybetmeye iter. Ön yargılarımızdan kurtulmalıyız. Hayatı bu tutumları eşit oranda tutarak yaşamalıyız.

Aslında her şey mutlulukla doğru orantılı. Mutluluk düz bir çizgi. Hayatımızı etkileyen faktörler mutluluk düzlemindeki çizgimizi aynı oranda aşağı çekiyor. Mutsuz oluyoruz. Mutsuzluk bizi karamsar yapıyor.

Önemi olan her şeye rağmen gülebilmek değil mi ?

Kafamda deli düşünceler var a dostlar.

İlk Yorum Sizden Gelsin

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir