"Enter"a basıp içeriğe geçin

Artık çok sıkıldım !

Okul bitene kadar her şey yolundaydı. Pek fazla takmıyordum sorunları, çünkü okuyordum. Ama şimdi öyle değil işte. işin rengi değişti…
Ben üniversite hayatımın ilk yılını evde yalnız kalarak geçirdim. Maddi desteği herkes gibi ailemden aldım. Gelen para çok büyük bir miktar değildi belki de ama yetiyordu bana. Dengeli harcamaya çalışıyordum. Evde kalıyorum dedim bu evin kirası  yok çünkü ev bizim evimiz. Yani ilk yılın özeti : normal bir şekilde ilk yılımı tamamladım. (tabi kalan derslerim oldu.)
Yaz tatilinin ardından ikinci yıl başladı. Bu yılın geçen seneden (ilk yıl) farkı evde tek başıma kalmayışımdır. Artık ağabeyim de benimle kalıyordu. O okulunu dondurup burda benim okuduğum yerde bir iş bulup çalışmaya başlamıştı. Tabi bu işe yazın başladı sonra okulu dondurup çalışmaya devam etti. Neyse güzel bir geliri vardı işte. Hal böyle olunca benim harçlık gelmez oldu 🙂 Ama sağolsun ağabeyim çok yardımcı oldu bana. Durumum geçen senekine göre daha iyiydi. Bende bunu fırsat bilip yapamadıklarımı yaptım, alamadıklarımı aldım veya aldırdım 🙂 Evet her şey güzel gidiyordu. Geçen senenin acısını çıkarıyordum. Sonunda para yetmemeye başladı… birkaç yerden borç falan alıp durumu düzelttik falan derken olmadı. Ağabeyim çalışmaya bende okumaya devam ediyorum tabi. Yani para gene harcanıyor bir şekilde. İşte okul bitmesine yakın kafamın bir köşesinde düşünceler, soru işaretleri oluşmaya başladı. Bundan sonra nasıl olacak ne yaparım ne ederim gibisinden.
Sonunda okul bitti. Kötü oldu ya okulun bitmesi. Hem arkadaşlarımdan ayrıldım hem de artık “okuyorum” diye bir bahanem kalmadı… Okul biteli yaklaşık 4 gün falan oldu işte o günden beri sürekli düşünüp duruyorum. İnternet üzerinden iş ilanlarına bakıyorum ama nafile. Böyle oturduğun yerden bir şey olmuyor. İllaki kalkıp gideceksin konuşacaksın. Israrcı olmam gerekiyor çünkü artık benimde destek olma zamanım geldi.
Bunları neden yazdım bilmiyorum ama biraz olsun rahatladım sanki. Evet evet rahatladım gerçekten. Demek ki insanın bazen içini dökmesi gerekiyor. Benim burada pek arkadaşım yok içimi dökecek. Okul arkadaşlarım vardı onlar da gittiler yalnız kaldım. Ama sağolsun Blogger ben ne dersem dinliyor her derdimden anlıyor. Karşılık vermiyor ama olsun dinlemesi bile yeter 🙂 Şu an bu yazıyı okuyorsanız size çok teşekkür ederim. Bu dertli yazıya vakit ayırıp okuduğunuz için. Hoşçakalın…

İlk Yorum Sizden Gelsin

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir